Postanowienie o umorzeniu postępowania

Sygn. akt II K 123/23 Warszawa, dnia 15 marca 2024 r.

POSTANOWIENIE

Sąd Rejonowy w Warszawie, Wydział II Karny, w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Kowalska

Protokolant: Jan Nowak

po rozpoznaniu na posiedzeniu 14 marca 2024 r.

z urzędu

sprawy Jan Kowalski

oskarżonego o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 293 § 1 k.k. oraz z art. 116 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

na podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.

postanowił

umorzyć postępowanie w przeciwko Janowi Kowalskiemu oskarżonemu o to, że w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 marca 2023 r. na straganie na ulicy Marszałkowskiej 15 w Warszawie rozpowszechniał bez wymaganego zezwolenia cudze utwory muzyczne w postaci nielegalnie zwielokrotnionych 50 sztuk programów komputerowych oferując je do sprzedaży, czyniąc z powyższego procederu stałe źródło dochodu tj. o czyn z art. 116 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - wobec stwierdzenia, iż czyn ten stanowi czyn ukarany następczy wobec przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 293 § 1 k.k.

UZASADNIENIE

Prokuratura Rejonowa w Warszawie skierował akt oskarżenia przeciwko Janowi Kowalskiemu oskarżonemu o to, że w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 kwietnia 2023 r. w nieustalonym miejscu nabył 50 programów komputerowych pochodzących z przestępstwa, o których wiedział, że uzyskane zostały za pomocą czynu zabronionego, tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 293 § 1 k.k. Jednocześnie oskarżonemu zarzucono, iż w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 marca 2023 r. na straganie na ulicy Marszałkowskiej 15 w Warszawie rozpowszechniał bez wymaganego zezwolenia cudze utwory muzyczne w postaci nielegalnie zwielokrotnionych 50 sztuk programów komputerowych oferując je do sprzedaży, czyniąc z powyższego procederu stałe źródło dochodu tj. o czyn z art. 116 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu drugie z zarzuconych oskarżonemu przestępstw stanowi czyn współukarany następczy względem przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 293 § 1 k.k.

W okolicznościach sprawy nie ulega bowiem wątpliwości, iż oskarżony Jan Kowalski wszedł w posiadanie płyt CD z programami komputerowymi stanowiącymi przedmiot wykonawczy przestępstwa z art. 116 ust. 1 i 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w drodze przestępstwa paserstwa. Oskarżony przyznał się do tego czynu i złożył szczegółowe wyjaśnienia. Nie może zatem ulegać wątpliwości, iż przedmioty te stanowiły przedmiot uzyskany w drodze poprzednio popełnionego przez oskarżonego czynu zabronionego. Rozporządzanie zatem owocami takiego przestępstwa, nie może być przedmiotem odrębnego czynu, czy też jednego czynu pozostającego w kumulatywnej kwalifikacji prawnej.

Wypracowane przez judykaturę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt III KK 234/04) kryteria analizy, czy w okolicznościach konkretnego przypadku powinno dojść do redukcji ocen prawnokarnych z zastosowaniem konstrukcji czynu współukaranego następczego, nakazują w polu rozważań uwzględnić następujące okoliczności: integralne powiązanie czynu, za który sąd skazuje sprawcę i wymierza mu karę, z czynem, który uznany zostaje za współukarane przestępstwo następcze; porównanie stopnia społecznej szkodliwości obu czynów, a także tożsamość przedmiotu zamachu przy przestępstwie głównym i następczym oraz tożsamość pokrzywdzonego. Przy czym, zdaniem Sądu Najwyższego, dla zastosowania czynu współukaranego nie jest konieczne, aby zachodziła tożsamość dobra chronionego w znaczeniu szczególnym, wystarczy zaś tożsamość rodzajowego dobra chronionego.

W ocenie Sądu w powyższej sprawie wszystkie te przesłanki zostały spełnione, co pozwala uznać zarzucony oskarżonemu czyn z art. 116 ust. 1 i 3 ustawy o prawie autorskim jest przestępstwem współukaranym następczym względem przestępstwa paserstwa. Wątpliwości nie może bowiem budzić fakt, iż oba czyny są ze sobą integralnie związane. Oskarżony nabył 50 sztuk nielegalnie skopiowanych płyt w celu późniejszego korzystania z owoców tego przestępstwa poprzez ich sprzedaż Społeczna szkodliwość czynu polegającego na rozpowszechnianiu jest natomiast mniejsza. Przestępstwo z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest czynem ściganym wyłącznie na wniosek, w przeciwieństwie do przestępstwa paserstwa, któremu ustawodawca słusznie przypisał większy stopień społecznej szkodliwości czynu poprzez nadanie charakteru publiczno skargowego, pomimo, iż oba wskazane przestępstwa naruszają podobne dobra prawne. Wreszcie przedmiotem obu zarzuconych oskarżonemu przestępstw jest ten sam przedmiot zamachu, zaś pokrzywdzonym są te same podmioty.

Dlatego też Sąd przyjął, iż zarzucony oskarżonemu czyn z art. 116 ust. 1 i 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi czyn współukarany następczy względem przestępstwa paserstwa programu komputerowego.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji.

(SSR Anna Kowalska)